Mensgerichte zorg

Mensgerichte zorg is eigenlijk een raar begrip, zou dat niet vanzelfsprekend moeten zijn?

Mensgerichte zorg betekent dat je de ander ziet en hoort en dat je je durft te laten raken door de ander. Het doet daarmee ook een beroep op onze medemenselijkheid. Het afzetpunt is de zorg als product en de afstandelijke zorgprofessional. 
Ziek zijn zet veel op het spel voor de zieke, daar oog voor hebben, is oog hebben voor de mens in de zieke en oog hebben voor de betekenis van zorg. 

Mensgerichte zorg is daarmee altijd relatiegerichte zorg.

In mensgerichte zorg gaan we  ervan uit dat goede zorg zorg is die als goed wordt ervaren door de zorgontvanger.

Zorgontvangers willen gezien, gehoord en gekend worden. 
Dat vraagt dat zorg meer is dan een transactie, meer is dan de overdracht van een 'product' of het verrichten van een handeling.

Dan wordt zorg het aangaan van een zorgzame betrekking.

Een relatie is pas een relatie als we zowel ruimte is voor ander als plek voor wederkerigheid.
Van weten hoe het moet en hoe het zit gaan we dan naar het durven om het niet te weten en het naar ons toe laten komen op basis van gespannen aandacht. 

Het hoogste goed in mensgerichte zorg is het leven boven de ziekte uit tillen. Als we de ander kunnen laten voelen dat hij/zij er voor ons werkelijk toedoet en dat hij/zij minnenswaardig is dan kunnen we zelfs van menslievende zorg spreken.